การบ้าน 2A : นักเรียนในสายตาฉัน #3
posted on 10 Jul 2008 21:53 by ten27905 in CubicSchoolสำหรับคนที่ยังไม่ได้อ่าน การบ้าน 2A#1 กับ #2 ครับ
...
เสียงนั้นฟังไม่คุ้นหูเลย เป็นสำเนียงที่ฟังแล้วบาดหูรอนเอามากๆ เพราะเป็น American Eng. ที่ "กระแดะ"ที่สุดเท่าที่รอนเคยฟังมา และดูเหมือนว่าทุกคนที่อยู่ท่ามกลางสายฝนจะรู้สึกเหมือนกับรอนเลยหันควับไปมองบนตึกเรียน . . .
ที่ระเบียงชั้น 2 ของตึกมีเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ รูปร่างสูงพอควรเมื่อเทียบกับเพื่อนๆในห้อง ริมฝีปากสีแดงส้ม และ ทรงผมฟูฟ่องราวกับโดนไฟดูด เธอกำลังยืนมองลงมายังสนาม ด้วยสายตาสีเขียวใสที่กำลังสแกนไปบนร่างกายของกลุ่มผู้เล่นบาสทุกคนอย่างถี่ถ้วน ริมผีปากบางสีส้มเข้มนั้นเอ่ยขึ้น
"แหม่ ดั๊นไม่อยากจะเชื่อเลยว่า นอกจากในคาบพละแล้วยังจะมีโอกาสได้เห็นผู้ชายเปียกในเวลาอื่นด้วย"
น้ำเสียงที่แหลมมากทำเอารอนสะดุ้งเฮือกเมื่อสายตาของเธอจ้องแล้วมาหยุดอยู่ที่รอน
"ฮาย~~ พี่รอนเคอะวันนี้นึกครึ้มอะไรถึงได้มาร่วมวงบาสกับเหล่าซะมีเดี๊ยนล่ะเคอะ หรืออยากจะเป็นซะมีเดี๊ยนอีกคน อุโฮะๆๆๆๆ"
===============================================
046 แพท
แรงจริงๆ 
น้องคนนี้ ก็เคยได้ยินมาบ้างนะว่าเธอแรง!! แต่ขนาดนี้นี่เอาเสาเข็มมาตอกใส่อกกันเลยดีกว่า ถึงแม้เธอจะแรงแค่ไหนยังไงก็เป็นนักเรียนแหละ คงไม่ถึงขนาดทำไม่ดีไม่ร้าย(?) เพื่อนๆคนไหนหรือแม่แต่เราหรอกมั้ง -*- เอาน่าใจเย็น ทำใจดีสู้เสือเข้าไว้ ถ้าเราเนียนซะอย่าง แรงแค่ไหนก็ร่วงหมดล่ะ!!! ฮะๆๆๆๆ
================================================
"อ้าว หวัดดีครับน้องแพท แอบดูอยู่นานหรือยังครับเนี่ย โผล่มาแบบนี้เล่นเอาตกใจหมดเลยนะ นึกว่าผีอำซะอีก" นายรอนพูด โชคดีที่ฝนตก ไม่งั้นแพทคงจะเห็นเหงื่อเม็ดโตที่กำลังไหลออกมาจากขมับของรอนไปแล้ว
"กรี๊ดดดดด อะไรกันเคอะ พี่รอน หาว่าแพทตี้เป็นผีเหรอเคอะ" แพททำท่าโวยวายอยู่บนชั้น 2 ดูแล้วคล้ายกับเม่นดิ้นได้ยังไงชอบกล
"อ๋า โทษทีๆ แต่พอดีเลยนะกำลังอยากได้กรรมการอยู่พอดีเลย น้องแพทด้วยเป็นกรรมการให้หน่อยได้มั้ยล่ะครับ" รอนยิ้มกว้างให้แพท
"ชิ~* ก็ได้เค่อะ น่าสนุกดีเหมือนกัน" แพททำท่างอนๆแต่ก็ดูท่าทางจะสนใจขึ้นมาบ้าง
"ฮะๆๆๆ งั้นยังไงก็ช่วยหน่อยแล้วกันนะ" รอนตอบ
"เอ้า เริ่มได้ได้ยัง มันหนาวนะเว่ย" น้ำตะโกนออกมาเพราะทนหนาวไม่ไหวแล้ว
"ถ้าไม่ได้ขยับตัวซะทีตากฝนอยู่อย่างนี้ได้ปอดบวมเหมือนยัยแพทแน่ๆ" ไทยเสริม
"เอ้าๆ งั้นก็เริ่มกันเลยเหอะ" ภูมิประกาศแล้วหันหน้าไปทางแพท หยักหน้าเป็นสัญญาณให้แพทบอกเริ่มการแข่งขันได้
ธีและไทยที่ยืนอยู่กลางสนามตั้งท่าเตรียมพร้อม ลูกบาสที่อยู่ในมือธีดูเหมือนจะร้อนฉ่าขึ้นมา ฝนยิ่งกระหน่ำตกลงมาอีก
"Ok, one two three 'here V go!!!" แพทประกาศเสียงดังไปทั้งสนาม ในวินาทินั้นลูกบาสในมือธีก็ล่วงลงสู่พื้นสนาม และเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วจนทำให้รอนตามไม่ทันเลยทีเดียว ไม่ถึงวินาทีลูกบาสก็ถูกส่งต่อไปให้ฟานซึ่งยืนรออยู่ในแดนของทีมที่ 1 อยู่แล้วแต่เมื่อมองดูดีๆ ฟานถูกประกบซ้ายขวาด้วย แมน และ กิฟ ที่ท่าทางจะรู้งานเป็นอย่างดี กำลังเตรียมพร้อมที่จะเข้าแย่งลูกจากฟานทันทีที่ลูกถึงตัว แต่ไม่เป็นอย่างที่คิด ฟาน ยื่นมือขึ้นมา นิ้วทั้ง 5 บนฝ่ามือเรียงชิดติดกันแน่น และดูท่าทางเหมือนกับกำลังทำอะไรซักอย่างที่คล้ายกับรำไท่เก๊กอยู่ ในเวลาเดียวกันนั้น น้ำ ที่ตัวเล็กและรวดเร็ว พุ่งทะยานเข้าสู่แดนของทีมที่ 1 อีกคน พร้อมส่งสายตามาทางฟาน ฟานสบตาตอบรับ และเมื่อทั้งสองคนสื่อสารกันเรียบร้อยแล้ว ลูกบาสก็ถูกมือเพียงข้างเดียวของฟานผลักออกไปหาน้ำอย่างแม่นยำและสวยงาม
จากสายตารอนที่ตอนนี้ยังตามเกมส์ที่รวดเร็วไม่ค่อยทันเท่าไหร่ จึงได้แต่มองดูอยู่นั้น เห็นเหมือนกับว่าลุกบาสนั้นยังไม่ถึงมือฟานด้วยซ้ำ ถ้าให้กะด้วยสายตาน่าจะเหลืออีกประมาณ 2 cm ก่อนถึงฝ่ามือ และที่เห็นได้ชัดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนฝ่ามือของฟาน และ อยู่บนลูกบาสด้านที่ฟานกำลังจะสำผัส มันพุ่งกระจายออกจากทุกทิศทางเหมือนถูกฟาดด้วยพายุแรงๆขนาดย่อมที่มองไม่เห็นออกมาจากมือฟาน แถมน้ำนั้นดูเหมือนจะระเหยกลายเป็นไอไปในทันทีอีกต่างหาก
เราคงตาฝาดไปแหละมั้ง น้ำฝนเข้าตาแหงๆ รอนคิดเพราะสิ่งที่รอนเห็นนั้นมันดูไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่เมื่อเทียบกับสิ่งที่ผ่านๆมา
เมื่อน้ำได้ลูกมาอยู่ในมือแล้วก็ไม่รอช้ารีบ วิ่งเข้าไปให้ใกล้แป้นบาสมากที่สุด อาจคงเพราะตัวเล็กถึงได้ไม่ชู๊ตตั้งแต่ระยะไกลๆ แต่ว่า มีอุปสรรคอันใหญ่มหึมาขวางทางน้ำอยู่ สิ่งกีดขวางดำมืดที่เงียบมานานกำลังจะแสดงอานุภาพออกมา!! ภูมิยืนอยู่ใกล้กับบริเวณใต้แป้นบาสมาก เมื่อน้ำเข้ามาใกล้ภูมิก็รีบเหวี่ยงลูกไปหา ธี ที่วิ่งขนานคู่มาตรงกลางตลอด แต่ก็ไม่พ้นมือภูมิที่ใหญ่พอที่จะรับลูกบาสได้อย่างมั่นคงด้วยมือมือเดียว
ภูมิรับลูกบาสด้วยมือเดียว แล้วโยนมากลางสนาม แต่ความแม่นยำของภูมิดูเหมือนจะยังสู้ฟานไม่ได้ ลูกบาสกลับดิ่งลงมาหารอนแทน
รอนซึ่งชีวิตนี้ยังไม่เคยจับลูกบาสมาก่อน พยายามที่จะรับลูกบาสให้ได้ แต่ตอนนี้จากการกะระยะ รอนรู้แน่นอนแล้วว่าถ้าใช้มือรับ ไทยที่กำลังจะวิ่งเข้ามาต้องมาปะทะเขาแน่ๆ ชายหนุ่มไม่รู้จะทำอย่างไรแต่ขณะที่กำลังคิด ระบบประสาทอัตโนวัติของเขาก็ทำงานเสียแล้ว
เท้าที่หุ้มด้วยรองเท้าผ้าใบคู่เก่งของรอนพุ่งเข้ากระแทกกับลูกบาสอย่างควบคุมไม่ได้ คงเป็นเพราะการเล่นตะกร้อจนชินขานั่นเอง นอกจากความแม่นยำ ความรุนแรงนั้นก็ไม่ได้แพ้ฝ่ามือของฟานเลย
ลูกบาสพุ่งในลักษณะที่แทบจะเป็นเส้นตรงจากปลายเท้าช่างเครื่อง วิ่งทำมุมแหลมกับพื้นสนามเข้ากระแทกกับแป้นบาสเสียงดังสนั่น ลูกบาสไปหยุดอยู่เหนือห่วงบาส แล้วตกลงมาอย่างแรงเพราะโมเมนตัมจากความเร็วที่ปลายเท้ารอนส่งมายังไม่หมดไป ทำเอาทุกคนในสนามนิ่งเงียบกันไปพักนึง มีเพียงเสียของฝนที่กำลังตกแรงอยู่รอบๆกายที่ยังคงดังอยู่
"Team 2 gets 3 points!! กรี๊ดดดดด พี่รอนทำไปได้นะ นี่แน่ใจเหรอว่าเพิ่งเล่นเป็นครั้งแรก แรงๆแบบนี้ถูกในแพทตี้มากเคอะ" แพทผู้ที่เป็นกรรมการอยู่เอ้ยขึ้น
"อะไรยัยแพท ใช้ขาแบบนี้ผิดกฏนี่นา แบบนี้ทีมฉันต้องได้แต้มสิ!!" แมนหัวเสียใส่แพทซึ่งทำท่าเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก็ถูกใจเจ๊แกซะอย่างอ่ะ ใครจะทำไม
"Calm down boys, อะไรนี่พี่รอนเขาเพิ่งเล่นเป็นครั้งแรกนะยะ จะเอาอะไรมากมายล่ะ" แพททำน้ำเสียงน่ารำคาญใส่แมน แต่ก็จริงอย่างที่แพทพูดนะ
"อ่าว ใช้ขานี่ผิดกฏเหรอครับเนี่ย ว๊า.. เย่จังนึกว่าจะได้คะแนนนำไปก่อนซะแล้ว ฮะๆๆๆ ถ้ามันผิดกฏก็ว่าไปตามกฏเถอะครับน้องแพท คะแนนที่ไม่ได้ได้มาโดยถูกต้องน่ะมันไม่น่าภูมิใจหรอกนะครับ!!" นายรอนกล่าวเสียงใสเจือน้ำเสียงเสียดายนิดๆ
"นั่นสิ ยังไงก็ว่าตามกฏไปน่ะดีแล้ว ยังไงเราก้ต้องทำคะแนนตามทันอยู่แล้วใช่มะครับพี่รอน" ธีพูดพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้กับรอน
"นั่นเด่ะ เราก็ยังวิ่งไหวอยู่ จะให้วิ่งเข้ามาอีกกี่ทีก็ได้พร้อมเสมอ" น้ำกล่าวเสริม ส่วนฟานยืนอยู่นิ่งๆแล้วเอามือข้างที่ใช้กระแทกลูกบาสเมื่อครู่นี้ถูกับเสื้อตัวเองไปๆมาๆ แล้วก็พึมพำอะไรไม่รู้เบาๆ รอนได้ยินแว่วๆว่า "คงได้อีก สี่ ห้า ครั้ง" อะไรประมาณนั้น แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร กลับคิดว่าแล้วฟานจะเล่นไหวไหมมากกว่า
"OK,I see งั้นก็เป็น team 1 แล้วกันที่ได้ 3 points ไปน่ะ เล่นต่อกันได้แล้วสนุกดี อ้อ แล้วแพทขอ set เวลาแข่งไว้จนฝนหยุดตก ดูผู้ชายเปียกเล่นบาสกันมันก็สนุกดีหรอก แต่เดี๋ยวแพตตี้ต้องไปแร่ดกับเพื่อนสาวต่อ" แพทบอกทุกคนในสนาม ที่พยักหน้าตกลงกับกติกาเพิ่มเติมของแพท
"แพทตี้~~ ทำอะไรอยู่น่ะ เห็นอยู่ก็หายไปจากห้อง" เด็กสาวรูปร่างสูงพอกับแพท ผมสีน้ำตาลดำเดินตรงเข้ามาทักแพทจากด้านหลัง
แพทหันไปตอบกับผู้ที่มาใหม่ "ฮาย~~ พราว แค่ในห้องเรียนมันน่าเบื่อน่ะเลยลองออกมาเดินตามระเบียงก็มาเจอเหล่าซะมีเดี๊ยนกำลังเล่นบาสกันอยู่ เลยเป็นกรรมการให้นิดหน่อยน่ะ" แพทตอบพร้อมกับยิ้มให้กับพราว
ดวงตาสีแฮเซิลของพราว จ้องมองลงมายังสนาม สายตานั้นแสดงความดูถูกอยู่แว๊บนึงก่อนที่จะหันกลับไปคุยกับแพทต่อ
"ยังไงก็รีบหน่อยแล้วกันนะ ชั้นนัดเพื่อนๆไว้ว่าจะไปเดินพารากอนด้วยกันหน่อย วันนี้พี่เพิ่งส่งเงินมา พอดีฉันอยากได้หลุยส์อยู่ใบนึงถ้าไม่ได้ซื้อชั้นต้องลงแดงตายแน่ๆเลย" พราวกล่าวเสียงเรียบๆ แต่ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องสำคัญมากทีเดียว
"จ้าๆ เดี๋ยวพอฝนหยุดตกก็น่าจะ game over แล้วล่ะ เด๋วแพทตี้ตามไปนะพราว" แพทตอบ แต่พราวดูเหมือนจะไม่ได้ฟังที่แพทพูดซักเท่าไหร่ แต่กลับมองลงมายังสนามอีกครั้ง
ตอนนี้รอนเริ่มรู้สึกแล้วว่าผู้มาใหม่นั้นท่าทีไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่นัก รอนพยายามควบคุมอารมณ์ พยายามที่จะยิ้ม แต่มันยิ้มไม่ออก รอนทำหน้าเฉยเมยแต่ตาใสสีดำสนิทมันไม่สามารถช่วยรอนเก็บกักความรู้สึกได้ดีซักเท่าไหร่ รอนจ้องมองไปยังพราวที่ตอนนี้ไม่ได้มองเขาแต่กวาดสายตาเอื่อยๆไปทั่วสนามอยู่อย่างไม่สนใจใคร แต่พอสบตากับรอนเข้าพราวก็รีบถอยห่างออกไปจากระเบียงแล้วก็เดินหายลับเข้าไปในตึก
=============================================
003 พราว
อะไรของน้องเขานะ ทำไมเวลามองลงมาถึงได้รู้สึกเหมือนกำลังโดนดูถูก หรือเหยียดหยามอะไรซักอย่าง แถมยังใช้เงินฟุ่มเฟือยอีกต่างหาก ถ้าเงินมันหามาได้ง่ายนักพี่ว่าน้องน่าจะเอาไปทำอะไรที่มันสร้างสรรค์กว่าเอาไปซื้อหลุยส์มาสะพายเล่นนะครับน้องพราว เฮ้อ. . . เมื่อกี๊ก็เกือบจะหลุดออกไปอยู่แล้ว อยากจะถามเหลือเกินว่า "มองไรครับน้อง" แต่ก็นะเขาเป็นนร.นี่นา เอาเถอะทำใจแล้วกันยังไงก็คงไม่เลวร้ายไปกว่านี้แล้วล่ะมั้ง??
=============================================
เมื่อพราวเดินจากไปแล้ว รอนก็รู้สึกโล่งขึ้นมามากทีเดียว มันคงเป็นโรคอะไรซักอย่างของรอนที่เวลาเห็นคนที่ชอบทำตัวไฮโซ ทำสายตาดูถูกดูแคลนคนอื่นแล้วจะอารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมาอย่างยั้งไว้ไม่ได้
"Ok, เพื่อไม่ให้เสียเวลา เดี๊ยนว่าเรามาต่อกันเลยดีกว่านะ" แพทเอ่ยขึ้นเมื่อพราวแน่ใจว่าทุกคนพร้อมแล้วที่จะเริ่มเล่นต่อ ตอนนี้ลูกบาสกลับมาอยู่ในมือไทยที่อยู่กลางสนามแล้ว ทุกคนประจำตำแหน่งเดิมกันเรียบร้อย
"Let's go!!!"
ไทยเลี้ยงลูกอย่างคล่องแคล่วพร้อมกับวิ่งเข้ามาในอาณาเขตของทีมตรงข้าม แต่ยังไม่ทันที่จะได้เข้าใกล้แป้นบาส รอนก็เข้ามาขวางซะก่อน รอนพยายามจะกีดกันไทยไม่ให้ไปได้ลึกกว่านี้ พร้อมทั้งพยายามจะแย่งลุกบาสที่อยู่ในมือไทยด้วย แต่ไทยก็ใช่ว่าจะยอมง่ายๆ ไทยเปลี่ยนท่าทางอยู่ตลอดเวลา เพื่อสร้างความสับสนให้รอน ไทยโยนลูกบาสขึ้นไปต่ำๆแล้วรีบรับด้วยมืออีกข้างหนึ่ง เพื่อที่จะได้ส่งต่อไปให้แมนซึ่งกำลังติดวงล้อมของน้ำและฟานอยู่ส่วนกิฟกับภูมิตอนนี้อยู่ตรงกลางสนามแล้ว ส่วนไทยยืนอยู่ในแดนของทีมที่ 1 เพื่อรอให้รอนแย่งลูกบาสให้ได้แล้วส่งมาให้ เพราะสนามโล่งขนาดนั้น ต้องทำคะแนนได้อย่างแน่นอน
รอนใช้เวลาคิดทั้งหมดนั้นอยู่ชั่วอึดใจเดียว พอรู้สึกตัวอีกครั้ง ไทยก็กำลังจะหลุดเข้าไปวงในเสียแล้ว แต่ยังดีที่รอนรู้สึกตัวทัน จึงกางแขนขวางลำตัวไทยเอาไว้ ไทยเห็นท่าไม่ดีจึงรีบส่งลูกต่อให้กิฟ ที่ตอนนี้เลื่อนตำแหน่งจากกลางสนามมาอยู่ใต้ห่วงบาสแล้ว แต่ก่อนที่ลูกบาสจะมาถึงกิฟ น้ำ ก็เข้ามาขวางทางลูกบาสเสียก่อน เมื่อน้ำได้ลูกไว้ในมือก็รีบส่งต่อไปให้ธี
ธีรับลูกเอาไว้ได้สบายๆ แล้วรีบวิ่งมุ่งหน้าไปทางแป้นบาสของทีมที่ 2 ภูมิซึ่งตอนแรกอยู่กลางสนาม วิ่งตามไปติดๆ รอนก็ตามไปด้วย ส่วนแมนก็รีบวิ่งตามมาเช่นกัน แต่ระยะทางมันไกลเกินไป ยังไม่ทันที่แมนจะก้าวผ่านเส้นแบ่งครึ่งสนาม ธีก็กระโดดขึ้นสูงสุดตัวแล้วยัดลูกบาสลงในห่วงอย่างนิ่มนวลไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"Team 2 gets 2 points โฮะๆๆๆ ลูกนี้ต้องยกให้ธีเลยนะเคอะ chic มาค่า~~" แพทประกาศคะแนนให้ทุกคนรู้
"เยสสส ทำคะแนนได้แล้วโว้ยยยย ขอบใจนะไอ้น้ำ" ธีตะโกนอย่างสะใจ
"ว้า เสียดายจัง น้ำนี่ไวเป็นลิงเลยนะ เสียดายนึกว่าจะได้ชู๊ตมั่ง" กิฟพูดกับน้ำ
"เฮะๆๆๆๆ แน่นอนอยู่แล้ว" น้ำกอดอกทำท่าใหญ่โตซะเต็มที่
"ก็น้ำมันตัวเล็กนี่นากิฟ 555+" ภูมิหัวเราะเสียงดัง ดูแล้วเหมือนหมีสำรอกใบยูคาลิปตัส(?) น้ำหน้าแดง ไม่แน่ใจว่าเพราะโมโหหรือเพราะอายกันแน่นะ
"โห พวกนาย นี่ขนาดฝนตกก็ยังกล้าเล่นเนอะ บ้าดีแท้" เด็กสาวใส่แว่นมัดผม กำลังยืนกางร่มอยู่ข้างๆสนามบาส ใต้ร่มของเธอ ปลาก็ยืนอยู่ด้วย ในมือก็ยังคงถือกล่องพยาบาลอยู่
"ฮาย~~ ฟาร์ม เธอก็มาดูผู้ชายเปียกเหมือนกันเหรอย๊า" แพทตะโกนเสียงแหลมลงมาจากชั้น 2
"อ้อ ปล่าวน่ะแพท ปลาน่ะสิเขาอยากจะลงมาดู เห็นว่าเผื่อมีใครหกล้มหรือเป็นหวัดจะได้ช่วยปฐมพยาบาลน่ะ ฉันเองก็ชอบดูกีฬานะ แต่ฝนตกแบบนี้ยิ่งมองไม่ค่อยเห็น แว่นมัวหมด..." เด็กสาวพูด ท่าทางดูร่าเริงดีถึงปากจะบ่นว่ามองไม่เห็น
==========================================
004 ฟาร์ม
สาวแว่นอีกคนนึง ดูน่ารักสดใสดีครับ แถมคุยกับใครๆทั้งเพื่อนผู้หญิงทั้งเพื่อนผู้ชายได้อย่างเป็นกันเอง คนแบบนี้ท่าทางจะเพื่อนเยอะนะเนี่ย แบบนี้น่าคบแฮะ ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักนะ!!
==========================================
"เล่นต่อเถอะเพื่อนๆ แค่มาดูเฉยๆแค่นั้นแหละจ้ะ" ปลาเอ่ยขึ้นมาเป็นเพื่อนๆหยุดเล่นไปแปปนึง
"งั้นก็ Let's start!!!" จู่ๆแพตก๊โพล่งออกมา เล่นเอาธีที่กำลังถือลูกอยู่ตั้งตัวไม่ทัน ไทยที่ไวกว่าเลยได้ลูกบาสไปอยู่ในมืออย่างสบายๆ
รอนรีบวิ่งเข้าไปขวางไทย แต่รอบนี้ไทยเริ่มจะจับจังหวะได้แล้ว ไทยใช้วิธีหันหลังให้รอนแล้วใช้หลังดันเข้ามาเรื่อยๆเพื่อไม่ให้มือของรอนเอื้อมไปถึงลูกบาสได้
แย่งลูกกันอยู่ประมาณ 3 วินาทีรอนก็เริ่มจะรู้แล้วว่าแย่งไม่ได้แน่ๆถ้าไม่ใช้ลูกเล่นอะไรเลย
ตอนนี้รอนเห็นแล้วว่าแมนกำลังเตรียมพร้อมที่จะให้ไทยส่งลูกมาให้ ส่วนทีมของรอนเองก็มีน้ำ ที่ว่องไวและ ฟานกำลังรออยู่ใกล้แป้นบาสของฝ่ายตรงข้ามเช่นกัน กิฟกับภูมิกำลังวิ่งเข้ามาเพื่อที่จะช่วยไทยให้ผ่านรอนไปให้ได้ ส่วน ธีก็เป็นแนวเสริมอยู่ด้านหลังรอนคอยกันท่าแมนเอาไว้
รอนรวบรวมกำลังขาแล้วก็โดดขึ้นใช้มือ2ข้างกดลงบนไหล่ 2 ข้างของไทย เมื่อตัวลอยอยู่เหนือพื้นแล้วก็รีบละมือขวาจากไหล่ไทยไปคว้าลูกบาสเอาไว้ได้ทันก่อนที่ไทยจะส่งต่อไปให้แมน แล้วกำลังจะรีบโยนลูกไปให้ฟาน และน้ำซึ่งรออยู่แล้วที่แป้นบาสอีกฝั่ง แต่ช้าไปหน่อยเดียว ตอนนี้ภูมิใช้ตัวที่สูงใหญ่ขวางบังรอนเอาไว้ได้ทำให้รอนต้องตัดสินใจโยนลูกไปให้กับธีแทน
พอลูกบาสถูกส่งไปไทยก็ทรุดตัวลงทำให้รอนต้องรีบปล่อยมือลงจากไหล่ของไทย ภูมิที่ตอนแรกทำตัวเป็นกำแพงเมืองจีนขวางกันรอนเอาไว้ตอนนี้วิ่งไปสมทบกับแมนที่กลางสนามแล้ว
เมื่อธีได้ลูกแล้ว ก็เลี้ยงอย่างคล่องแคล่วไปจนถึงประมาณกลางสนาม ไปปะทะเข้ากับภูมิและแมน แมนทำสีหน้ามั่นใจเต็มที่ว่าจะต้องแย่งลูกบาสจากรอนได้เพราะทั้งภูมิก็ช่วยกันท่าได้ถึง 2 ชั้นเลยทีเดียว
รอนวิ่งเข้ามาจะสมทบกับธีเพื่อที่จะผ่านแมนและภูมิไปให้ได้ แต่ในตอนนั้นเอง รอนรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองมา ทำให้ขนที่ต้นคอลุกชันขึ้นมา รอนหันกลับไปมองยังจุดความความรู้สึกบอกว่าสายตานั้นกำลังจ้องมองอยู่
สาวน้อยผมยาวปรกหน้าปรกตาหน้าตาลามกจกเปรตคนหนึ่ง กำลังมองลงมาและยิ้มอย่างชั่วร้าย ในมือของเธอถือสมุดสีม่วงเล่มหนาไว้เล่มหนึ่ง และดูท่าทางเธอกำลังจดบนทึกอะไรบางอย่างลงไปบนสมุดเล่มนั้น อย่างสนุกสนาน
=============================================
019 ฟ้า/เทียน
อะไรหว่า สายตานั่นเหมือนกำลังคิดเรื่องอะไรวุ่นวายอยู่ แถมทำหน้าตาลามกแบบนั้นคงไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้วมั้ง ฮะๆๆๆ อยากรู้จริงๆว่าคิดอะไร ดูท่าทางจะชอบแกล้งคนอื่นด้วยสินะ หึหึหึ แบบนี้สักวันต้องโดนเอาคืนมั่ง 
=============================================
. . . . . ปึ้ก!! . . . . .
รอนรู้สึกมึนๆหัวชอบกล รู้ตัวอีกทีก็รู้สึกปวดแปร๊บๆบนหัว และได้ยินเสียงปลาที่ยืนอยู่ข้างสนามร้อง ว้าย ออกมาเบาๆ
รอนรีบวิ่งตามลูกบาสที่เพิ่งกระทบหัวเขาเมื่อกี๊นี้ไป โดยไม่ได้ฟังคำขอโทษของธีที่เป้นคนส่งลูกมาให้เขาตอนที่เขากำลังมองเทียนอยู่
เมื่อรอนเก็บลูกบาสมาได้ ก็เลี้ยงลูกย้อนกลับมาเพื่อที่จะเข้าไปยังแดนของอีกฝ่าย แมนรีบเขามาขวางกั้นเส้นทางที่จะไปสู่แป้นบาสของทีมตนเอง
รอนถือลูกบาสด้วยมือขวา มาหยุดอยู่หน้าแมน ด้วยความรวดเร็วรอนวาดมือขวาขึ้นมาจากด้านซ้ายของลำตัวขึ้นไปอยู่ใกล้กับรัศมีมือของแมน แมนเพ่งสายตาไปที่มือขวาของรอนแล้วรีบยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะชิงลูกบาส แต่ว่าลูบาสกลับไม่ได้อยู่ในมือขวาแล้ว ในเสี้ยววินาทีนั้นสายตาแมนเห้นลูกบาสข้ามจากมือขวาของรอนไปยังมือซ้าย ทำให้แมนรู้ว่าถูกหลอกให้แล้ว เมื่อลูกบาสมาอยู่ในมือซ้ายแล้วรอนก็ส่งต่อไปให้ฟานซึ่งรออยู่ข้างหลังแมนไปประมาณ 2 เมตร
ฟานรับลุกบาสด้วยมือ 2 มืออย่างมั่นคง ยืนอยู่กับที่แล้วหันไปทางแป้นบาสของทีมที่ 1 ฟานสูดลมหายใจเข้าลึก น้ำฝนที่อยู่บนลูกบาสกำลังสั่นเหมือนโดนคลื่นลมแรงเป่าใส่ และกำลังระเหยกลับไปรวมอยุ่กับน้ำฝนในอากาศ มีเสียงเหมือนวักถุขนาดใหญ่พุ่งเสียดอากาศดังขึ้น ผมที่เปียกน้ำฝนของฟานปลิวไปด้านหลัง และน้ำฝนที่อยู่รอบๆตัวกำลังแตกกระจายออกไปรอบตัว
"ฮ่าห์!!!!!" ฟานตะโกนออกมาเสียงดัง ลูกบาสพุ่งออกจากมือฟานอย่างแรง ตัวฟานทรุดถอยหลังกลับไปเกือบครึ่งเมตร ม่านฝนที่ขวางทางลูกบาสถูกแหวกออกด้วยอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น ลูกบาสพุ่งเข้าใส่ห่วงบาสเสียงดังยิ่งกว่าตอนที่รอนเตะเข้าไปเสียอีก มีรอยร้าวเกิดขึ้นบนแป้นบาส และลูกบาสที่หยุดนิ่งก็ไหลตกลงมาสู่ห่วงบาส
อึ้งกันไปพักใหญ่ แพตอ้าปากค้าง
มีเสียงเหมือนไม้เคาะกันดังขึ้นมาจากด้านในตึก เด็กสาวผมม้าหน้าตาน่ารักเดินมาอยู่ในร่มกันสาดที่อยู่ใกล้สนามมากที่สุด
"เมื่อกี๊เสียงอะไรน่ะดังไปถึงห้องเรียนเลยนะ เพื่อนๆที่กำลังรอกลับบ้านตกใจกันใหญ่เลย" เด็กสาวพูด เสียงของเธอช่างหวานไพเราะฟังลื่นหูดีจริงๆ
"ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ ฝีมือเราเอง . . . . " ฟานพูดเสียงราบเรียบ และยกมือขึ้นกลางสายฝน
เด็กสาวผมหน้าม้าเหลือบสายตาไปที่แป้นบาส "ว้ายตายแล้ว เล่นกันซะแป้นบาสร้าวเลยเหรอเนี่ย"
ฟานทำหน้านิ่ง แต่ดูท่าทางจะรู้ตัวแล้วว่าตัวเองทำความเสียหายอะไรลงไป
"โอ้ย ไม่ต้องคิดมากหรอก ของมันต้องพังซักวันอยู่แล้วล่ะน่ะนะ" แมนพูดเมื่อเห็นท่าทางฟานดูเหมือนจะเกร็งๆ ดูๆไปเจ้านี่ก็มีน้ำใจเหมือนกันนะ
"อื้ม ใช้แล้วล่ะฟานเดี๋ยวไว้เราจะบอกคุณอาให้แล้วกันนะ ไม่ต้องกังวลนะเพื่อน!!" ภูมิช่วยแมนคลายความกังวลให้ฟานอีกแรง
"เดี๋ยวถ้ายังไง ปิดเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้วกัน" กิฟเริ่มหาทางออกที่จะได้ไม่ต้องโดนด่ายกก๊ก
"ยังไงแพต ปลา ฟาร์มแล้วก็มิ๊นท์ช่วยเก็บเรื่องนี้ไว้เงียบๆหน่อยแล้วกันนะ" ธีกำชับกับสาวๆผู้เห็นเหตุการณ์
"ได้จ้า" สาวๆทุกคนให้ความร่วมมือ
ตอนนี้ฝนที่กำลังโปรยปรายลงมา เริ่มอ่อนกำลังลงแล้ว แสงแดดเริ่มที่จะส่องผ่านเมฆที่เบาบางลงมาได้บ้าง
"แบบนี้ก็คงเล่นต่อไม่ได้แล้วล่ะนะ เดี๋ยวพี่ซ่อมแป้นบาสให้ครับมันแค่ร้าวนิดหน่อย เอากาวซีลีโคนอัดลงไปก็น่าจะสนิท รับรอง ผ.อ. จับไม่ได้แน่ครับ ฮะๆๆๆ" ว่าแล้วรอนก็ลองปีนขึ้นไปบนแป้นบาสดูเพื่อตรวจสอบความเสียหาย
"เป็นไงบ้างครับพี่รอน" ไทยยืนอยู่ใต้แป้นบาสที่ร้าวแล้วเงยหน้าขึ้นถามรอน
"อ๋อ ก็ยังพอซ่อมได้นะ แต่คงต้องอย่าไปแตะมันซักพัก เดี๋ยวพี่ไปเอากาวร้อนในห้องมาทาปิดรอยร้าวเอาไว้ก่อน อีกอย่างมันเป็นพลาสติกแข็งน่ะถ้าใช้กาวร้อนละลายมันก็ผสานกลับเหมือนเดิมได้สนิทน่ะแหละ ไม่ต้องเป็นห่วง" รอนพูดไปเอามือลูบคลำรอยร้าวบนแป้นบาสไปพยายามที่จะคิดหาวัสดุมาปกปิดไว้ก่อนไม่ให้น้ำเปียกรอยร้าว
ตอนนี้ฝนก็หยุดตกสนิทแล้ว เด็กนักเรียนหลายคนเริ่มจะเดินทางกลับบ้าน บางคนเดินผ่านสนามแล้วก็งงๆที่เห็นเพื่อนตัวเปียกปอนหลายคนกำลังรุมทำอะไรแป้นบาสอยู่ก็ไม่รู้ เทียนรีบวิ่งมาที่แป้นบาส เก็บสมุดสีม่วงเข้าในกระเป๋า
"โห นี่เล่นกันท่าไหนเนี่ย แรงวัวแรงกระบือกันจริงๆเลยนะ" เทียนโผล่มาก็แขวะซะแรงเลย ฟานยิ่งน้อยใจเข้าไปใหญ่แต่ก็ยังหน้านิ่งอยู่ ไทยเดินเข้าไปคุยเล่นกับฟานเผื่อจะให้ฟานหายเครียดได้บ้าง
ผ่านไปประมาณ 15 นาที แป้นบาสก้ซ่อมเสร็จเป็นที่เรียบร้อย
"โอเคครับ เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาแกะเอาพลาสติกออกนะครับเผื่อคืนนี้ฝนมันตกอีก พี่ว่าพรุ่งนี้กาวมันก็ละลายพลาสติกติดกันหมดแล้วล่ะ แล้วเดี๋ยวเอากระดาษทรายมาขัดรอยปูดๆออกอีกนิดนึงเท่านี้ ผอ. ก็ไม่รู้เรื่องแล้วล่ะครับ" รอนบอกกับเด็กๆทุกคนที่ช่วยกันซ่อม
"เอาล่ะงั้นช่วยพี่รอนเก็บเครื่องมือเข้าห้องกันหน่อยนะเพื่อนๆ" ภูมิบอกกับเพื่อนๆทุกคน และทุกคนก็ตอบตกลงทันควัน
"เอ้อ ไม่เป็นไรครับไว้เป็นหน้าที่พี่เอง" รอนเกรงใจที่จะให้เด็กๆมาช่วยตัวเองเก็บของ
"พี่ว่าพวกน้องที่เปียกฝนรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเช็ดหัวเช็ดตัวดีกว่าเดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา"
"ใช่จ้ะ พวกผู้ชายน่ะไปเปลี่ยนเสื้อเถอะ เด๋วพวกเราช่วยพี่รอนเก็บของเองนะ" ปลาพูดแล้วก็เอามือล้วงกล่องพยาบาล หยิบขวดยาไทลินอลขึ้นมาแล้วแจกให้เพื่อนๆรวมทั้งรอนด้วยคนละ1เม็ด
"แล้วนี่ก็ยาแก้ไข้กินดักไว้ก่อนดีกว่านะ" ปลากำชับให้เพื่อนๆทุกคนกินยา
"อื้อ ขอบใจมากนะครับคุณปรินร์ทิพย์" กิฟพูดขอบคุณปลาดูท่าทางกิฟจะเขินปลาอยู่หน่อยๆด้วย
"ไม่เป็นไรหรอก ปลารู้ว่ากิฟน่ะแข็งแรงกินเยอะ ไม่ต้องกินยาก็คงไม่เป็นไร อิอิ" ปลาแซวกิฟ กิฟหน้าแดงจนดูเหมือนจะมีควันขึ้นเลยทีเดียว
"ฮะๆๆๆ งั้นก็ให้พวกน้องผู้ชายไปเปลี่ยนเสื้อเหอะครับ ส่วนน้องผู้หญิงยังไงก็ช่วยหน่อยนะครับ เฮะๆๆๆ" รอนยิ้มแล้วก็เริ่มยกเครื่องมือหนักๆบางส่วนอย่างค้อน ห่อตะปู ไม้อัดแผ่นๆออกไปเดินตรงไปที่ห้องเก็บเครื่อง
"ครับงั้นเดี๋ยวพวกผมจะรีบเปลี่ยนเสื้อแล้วมาช่วยนะพี่ ปล่อยให้สาวๆยกของน่ะมันไม่ค่อยเท่แฮะ" แมนบอกแล้วก็รีบวิ่งไปในตึกเป็นคนแรก
"อ่าวเฮ้ย รอด้วยดิ" เด็กผู้ชายทุกคนวิ่งตามแมนไป
"ฮุๆๆๆ พวกซะมีแพตตี้นี่พลังเหลือเฟือจริงนะเคอะ" แพทพูดเมื่อพวกผู้ชายเข้าไปในตึกหมดแล้ว
"เหอๆๆๆ พวกผู้ชายไปเปลี่ยนเสื้อด้วยกันงั้นเหรอ อยากตามไปดูจังแฮะ" เทียนทำเสียงลามกอีกแล้ว คิดอะไรไปเรื่อยนะยัยคนนี้
"มาๆช่วยพี่รอนเก็บของเหอะ" มิ๊นท์บอกเพื่อนๆแล้วก็เริ่มช่วยกันเก็บของ
===========================================
021 มินท์
มนุษย์สัมพันธ์ดีมากเลยครับ เสียงก็เพราะดี น่าตาน่ารักอีกด้วย หืมม์. . . . แต่เราไม่ใช่โลลิค่อนนะครับ แค่น้องเค้าน่ารักดีเท่านั้นเอง แหะๆ มีน้ำใจด้วย ท่าทางจะเป็นคนชอบร่วมกิจกรรมสินะ แบบนี้ต้องได้เจอกันบ่อยๆแน่ๆ เอ่อ. . . ยินดีที่ได้รู้จักนะน้องมินท์!!
===========================================
มื่อเก็บเสร็จแล้วรอนก็เอ่ยขึ้น "เดี๋ยวยกไปไว้ที่ห้องเก็บของเลยนะครับ"
"ค่ะ" เด็กหญิงทุกคนบอกพร้อมกัน แล้วก็เดินตามรอนไปที่ห้องเก็บของ เมื่อเก็บของเสร็จแล้วแพตก็บอกลาก่อนโดยบอกว่า "เดี๋ยวเดี๊ยนต้องไปแล้วนะเคอะ นัดเพื่อนสาวเอาไว้ ไปก่อนนะเคอะ Bye~~~ see ya!"
"อ่า พี่รอนไม่เปลี่ยนเสื้อเหรอคะ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก" เทียนบอกรอน
"เอ่อ งั้นพี่เปลี่ยนตรงนี้เลยได้ไหมครับเนี่ย ว่าอะไรรึเปล่า เพราะเสื้อพี่ก็อยู่ในห้องนี้น่ะ" รอนพูดแล้วก็ถอดเสื้อนอกออกและทำท่าจะถอดเสื้อในลายแถบขาวแดง
"อ่ะๆ พี่รอนใจเย็นค่ะ เดี๋ยวให้พวกหนูออกไปก่อนดีกว่านะ" ฟาร์มบอกแล้วก็สะกิดให้เพื่อนๆรีบเดินออกไป เหลือแต่เทียนกับรอนอยู่ในห้องเครื่อง
"เอ่อ น้องฟ้าไม่ไปเหรอครับ หรืออยากดู" รอนยิ้มแหยๆบอกเทียน
"เอ่อ ได้งั้นก็ดีค่ะ" เทียนทำตาลุกพรึ่บเป็นประกาย
"กรรม -*-" รอนคิดในใจแล้วก๊เลิกเสื้อขึ้นจะถอดออกแล้ว แต่มินท์ก็เข้ามา
"เดี๋ยวค่ะพี่รอน!! มานี่เลยยัยเทียน" มินท์กระชากเทียนออกไปจากห้อง เทียนกอดอกแล้วให้มินท์ลากครูดไปกับพื้นพึมพำว่า "แหมน่าเสียดายแฮะ" รอนยิ้มทั้งๆที่เหงื่อตก ไม่นึกว่าเทียนจะกระเหี้ยนกระหือรือได้ขนาดนี้
รอนเปลี่ยนเสื้อเป็นเสื้อยืดคอวีสีฟ้าเข้มๆ และใส่กางเกงวอร์มขายาวสีดำ รองเท้าคู่เดิม สะพายกระเป๋าไว้ด้านข้างเตรียมจะกลับบ้านเมื่อเดินออกมาจากห้องเครื่องก็เห็นเด็กๆยืนคุยกับยามยอดรอเขาอยู่ที่ใกล้กับทางออกโรงเรียน ไทยหันมาเห็นเขาแล้วก็รีบโบกมือให้รอน
"กลับบ้านกันเหอะครับพี่รอน"ไทยตะโกนมาบอก
"โอ๊สสส!!" รอนตะโกน ทั้งๆที่ไม่รู้แปลว่าอะไรสงสัยจะติดมาจากโคลเวอร์
"สนุกดีนะครับพี่รอน ไว้ถ้าฝนตกอีกคราวหน้าเล่นบอลกันดีกว่าเนอะ เปลี่ยนอารมณ์มั่ง" ภูมิบอกกับช่างเครื่องหนุ่มที่กำลังเดินกลับบ้าน
"จะได้ไม่มีอะไรพังอีกเนอะ" กิฟยิ้มแล้วก็พูดกับฟาน ที่ตอนนี้ดูจะหายกังวลแล้ว
"อืม . . . เราว่าก็ดี" ฟานพูดเสียงราบเรียบตามเคย
"ฮะๆๆๆ งั้นถ้าเล่นบอลอีกพี่จะเตรียมหน้ากากออคเหล็กไว้เลยแล้วกันนะครับ" รอนแซวฟานที่ดูเหมือนจะยิ้มออกมานิดนึง
To be cont.
เห้อ จบไปอีกรอบนึง เรื่องยาวมากแต่เอ่ยถึงได้แค่ 5 คนเอง รอบหน้าจะพยายามให้มันได้เยอะกว่านี้ครับ -*- ในส่วนความคิดเห็นเกี่ยวกับพราวไม่รู้ว่าแรงไปรึเปล่า แต่เพราะคาแรคเตอร์พราวมันตรงกับลักษณะคนที่ไม่ถูกชะตาที่ผมบอกไว้ในการบ้าน 1A น่ะครับมันก็เลยต้องออกมาแบบนั้น ขอโทษทีนะครับ T-T เอ่อ แล้วใครยังไม่ได้อ่านการบ้าน 2A #1 #2 ก็จิ้มที่นี่เลยนะครับ 2A #1 #2 หวังว่าการบ้านอันนี้คงทำให้เปิดทัศนคติหลายๆอันของรอนแล้วก็ให้คนอื่นจับรอนไปเล่นด้วยมั่งนะครับ ฮะๆๆๆ
edit @ 14 Jul 2008 20:35:59 by TEN-Maximum
