•~TEN's Blog~•

ชื่อ - นาย รรรรรร(ระ - รน - รอน)  ปิยะวัฒนกุล ชื่อเล่น - รอน

วันเกิด - 24 เมษา

อายุ - 21 ปี

สูง - 182cm น้ำหนัก 70.5kg

รูปพรรณสัณฐาน - ผมสั้นสีดำสนิทปรกหน้านิดหน่อย ตาสีน้ำตาลเข้ม คิ้วเข้มปานกลาง จมูกธรรมดาคนไทย ทรงหน้าเป็นรูปสามเหลี่ยม ไม่ไว้หนวดแต่ไว้เครานิดๆ หยุมๆ หยิมๆ  มีแผลเป็นอยู่ตรงหัวคิ้วซ้ายเป้นแผลคิ้วแตกลายยาวๆ

ลักษณะนิสัยและพฤติกรรมของตัวละคร -

-เป็นคนง่ายๆ อารมณ์ดีเกินเหตุ ชกต่อยเก่ง
-เป็นคนชอบแกล้งโง่ ไม่ค่อยชอบเปิดเผยความสามารถของตนเองต่อหน้าคนที่ไม่ไว้ใจ
-ชอบช่วยเหลือคนอื่นด้วยแรงกาย(เพราะจน) มีความฝันมาตลอดชีวิตว่าอยากจะทำงานเพื่อสังคม
-ชอบฟังวิทยุคลื่นเพลงสากล แต่ชอบดูรายการเพลงลูกทุ่ง(ชอบหางเครื่องลูกทุ่ง แต่ชอบเพลงฝรั่ง)
-ไม่สูบบุหรี่และสารเสพติดทุกชนิด แต่ดื่มเหล้าได้มาก(คอแข็ง)เวลามีใครท้าดื่มจะชอบแข่งด้วยจนบางครั้งเสียการเสียงานแต่ก็ไม่ได้ดื่มจัด
-สิ่งที่ชอบคือ ฟังวิทยุ สิ่งที่ไม่ชอบคือ คนที่เมาแล้วอาละวาด  

ความสามารถพิเศษ - พูดอังกฤษคล่อง อีสานเทพ เตะตะกร้อเก่งเทพ เล่นเครื่องดนตรีไทยได้ทุกชนิด คอแข็ง

ประวัติชีวิตของตัวละครโดยสังเขป - รรรรรร เกิดที่ขอนแก่นมีพี่น้องทั้งหมด 3 คน คือน้องสาว และน้องชาย ของเขาอีกคน(เขาเป็นคนโต)และอยู่เรียนจนจบ ป.6 ที่ขอนแก่น มาเรียนกรุงเทพตอน ม.1-3 ผลการเรียนออกมาระดับดีทีเดียวเกรดเฉลี่ย 3.52 แต่เค้าต้องการที่จะรีบทำงานเพื่อนส่งเงินให้แม่ใช้แม่จะได้ภูมิใจ จึงเลือกเรียนสายอาชีพทางด้านเครื่องยนต์และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิคส์ แม่ของ รรรรรร เป็นสาวนักตะกร้อทีมชาติหญิงไทยที่สวยที่สุดในอำเภอ พ่อของเขาเป็นชาวเบลเยี่ยม รรรรรร จึงเป็นลูกครึ่งไทย-เบลเยี่ยม แต่โชคร้ายที่พ่อของเค้าจากเขาไปตั้งแต่เขาเรียนอยู่ ป.3 เนื่องจากถูกกลุ่มวัยรุ่นที่เมาเหล้ารุมทำร้ายเพื่อปล้นทรัพย์

อื่นๆที่อยากเล่าแต่ไม่มีในหัวข้อ - ปัจจุบันแม่ ป้า พี่สาวของ รรรรรร เปิดร้านแฮร์ดู อยู่ที่ขอนแก่น รายได้ดีมากๆ ส่วนน้องชายของ รรรรรร อีกคนเปิดร้านรับซ่อมคอมพ์อยู่ที่ขอนแก่นเช่นกัน ปัจจุบัน รรรรรร กรุงเทพฯ(หรือจังหวัดที่ Cubic School ตั้งอยู่อ่ะครับ) ทำอาชีพขับรถแทคซี่ ซึ่งตอนนี้เขากำลังเลิกทำเพราะไม่อยากขับกะดึกที่ต้องเจอพวกนักดื่มอันธพาลทั้งหลาย และกำลังมองหางานใหม่อยู่. . .

Fic - ชีวิตใหม่. . .

"I've been living with a shadow overhead
I've been sleeping with a cloud above my bed
I've been lonely for so long
Trapped in the past, I just can't seem to move on . . ."

เสียงเพลงจากวิทยุในรถแทคซี่ คันหนึ่งกำลังขับกล่อมโชเฟอร์หน้าหล่อ ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเซ็งโลกเอามากๆ เพราะเขาเพิ่งจะไล่ผู้โดยสารที่เมาแล้วพูดหาเรื่องไม่หยุดลงไปจากรถเมื่อกี๊นี้ ในหัวเค้าคิดแต่ที่จะหาทางหลุดพ้นจากอาชีพนี้ให้ได้เสียที บางคนอาจจะสงสัยว่าทำไมเขาต้องทำถึงขนาดนั้นกับลูกค้า มันเป็นเพราะปมในอดีตที่เค้านึกถึงทีไรเค้าก็เศร้าใจทุกที และทุกวันนี้เวลาที่เค้าขับแทคซี่ไปที่ไหนเค้ามักจะสอดส่องสายตาเพื่อมองหาป้ายสมัครงานเสมอ แต่จนแล้วจนรอดเค้าก็ยังไม่เจอเสียที

"เฮ้อ นี่คงคืนสุดท้ายแล้วที่เราจะทนทำงานนี้" เค้าพูดกับตัวเองในรถที่ว่างเปล่าไร้ผู้โดยสาร แล้วเอื้อมมือไปปิดแสงไฟจากหลอดไดโอดเปล่งแสงเล็กๆที่อยู่หน้ารถที่เรียงกันเป็นคำว่า "ว่าง" ลง เพื่อจะไม่รับผู้โดยสารอีก เค้าขับรถไปเรื่อยๆบนท้องถนน ลัดเข้าซอยนู้นซอยนี้เพื่อที่จะนำรถไปส่งคืนอู่ที่อยู่ใกล้ห้องเช่าของตัวเอง

เมื่อใกล้จะถึงอู่ ปรากฏว่าอยู่ๆ รถ ที่เขาขับมาก็เกิดอาจารหยุดทำงานลงอย่างฉุกละหุก จนตัวเขาพุ่งออกจากที่นั่ง ยังดีที่เขารัดเข็มขัดนิรภัยเอาไว้ ไม่อย่างนั้นหน้าอกของเขาคงจะกระแทกกับพวงมาลัยไปแล้ว เมื่อรถเจ้ากรรมหยุดสนิท เขาเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือ ตอนนี้เวลา 19.30น. เขาดับเครื่องยนต์ แล้วลงมาเปิดกระโปรงรถดู เผื่อว่าจะเกิดขัดข้องกับเครื่องยนต์ของรถ เขาถกแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอกแล้วกำลังจะลงมือเปิดกระโปรงรถดู แต่ทันใดนั้น ท่ามกลางความเงียบสงัดในยามค่ำคืน หูของเค้าได้ยินเสียง... เสียงเสียงหนึ่งของเด็กผู้หญิงที่กำลังกรีดร้อง . . .

เมื่อเขาได้ยินเขารีบเข้ารถไปเอากุญแจออกจากช่องสตาร์ทเครื่องยนต์ รีบล๊อครถ แล้ววิ่งไปหาต้นเสียงทันที 

เค้าพบว่าปลายทางที่เขากำลังจะไปนั้นเป็นโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า "โรงเรียนลูกบาศก์วิทยา" แต่ขณะที่เขากำลังตัดสินใจว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ เสียงกรีดร้องนั้นก็ดังขึ้นอีก เขารีบปีนรั้วเข้าไปในโรงเรียนทันที "ผอ. โรงเรียนนี้มันห่วยแตกจริงๆ ยามเยิมก็ไม่มี อย่างเรายังเข้ามาได้สบายๆแล้วไอพวกไม่หวังดีมันก็คงเข้าออก ได้เหมือนกับเข้าส้วมบ้านตัวเองเลยมั้ง ฮะๆๆๆ" เขาตำหนิ ผอ.โรงเรียนนี้อย่างอารมณ์ขัน

ในที่สุดเขาก็วิ่งมาจนถึงตึกแห่งหนึ่งที่มองดูก็รู้ว่าเพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ เขาคิดว่าต้นเสียงน่าจะมาจากชั้นบน เขาจึงรีบวิ่งขึ้นบันไดไป เขาค่อยย่องๆ แล้วมองเข้าไปในห้องเรียนห้องต่างๆ จนในที่สุดก็พบกับเด็กสาวคนหนึ่ง นั่งอยู่ตรงมุมห้องที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นห้อง Sound Lab เค้ารีบเปิดประตู แล้วเดินเข้าไปหาเด็กสาวคนนั้นทันที

"น้องครับ น้องเป็นอะไรหรือเปล่ากรี๊ดซะดังลั่นเชียว"
"ไม่ค่ะ หนู่ไม่เป็นไร แต่ที่หนูกรี๊ดเพราะเมื่อกี๊เพื่อนหนู. . . " เด็กสาวเงียบไป สีหน้าดูตกใจสุดขีด
"เพื่อน? เพื่อนน้องเป็นอะไรครับ!!! . . ."
"พะ พี่คะ ระวัง ข้างหลังค่ะ !!!!"
"หืม !!?"

เขาหันมาอย่างรวดเร็วแล้วก็พบกับผู้ชาย 3 คน ที่เอาผ้าปิดหน้าปิดตาไว้ คนนึงถือมีดสั้นสีเงินคมกริบ อีกคนถือปืน ส่วนอีกคนหนึ่งกำลังแบกเครื่องเสียงอยู่เต็มไม้เต็มมือ ในพริบตานั้นชายถือมีดก็พุ่งตัวเข้ามายื่นมีดที่คมกริบ หวังจะแทงเขา

เขารีบกอดตัวเด็กสาวไว้แน่น แล้วพลิกตัวไปข้างๆอย่างรวดเร็ว มีดที่พุ่งมาเสียบลงไปบนผนังไม้กระดาน ของห้องแลบที่เมื่อครึ่งวินาทีที่แล้วหลังของเขาอยู่ตรงตำแหน่งนั้น แต่ถึงแม้จะหลบได้ มีดที่เฉียดไปก็ปาดโดนต้นแขนของเขาเป็นแผลบางเฉียบ แต่ลึกเข้าไปประมานครึ่งเซนติเมตร เลือดอุ่นๆไหลออกมาจากบาดแผล เปื้อนไปตามเสื้อของเขาแล้วไหลลงไปบนหลังของเด็กสาวที่เขากอดไว้แน่น

ชายที่ถือมีดรีบชักมีดออกมาจากแผ่นกระดาน แล้วมุ่งตรงไปจะแทงเขา เขาปัดขาอย่างรวดเร็ว ใช้หน้าแข้งฟาดข้อเท้าของชายคนนั้นให้ล้มลง เป็นไปตามคาด . . . ชายคนนั้นล้มลงแล้วหัวก็ไปกระแทกเข้ากับกระจกที่เป็นที่กั้นที่นั่งของโต๊ะนักเรียนในห้องแลป กระจกแตกกระจาย เลือดไหนออกจากหัวชายคนนั้น เขาล้มลงกองกับพื้นแล้วสลบไป ตอนนี้สิ่งที่ รอน กลัวที่สุดคือปืน เขาจึงรีบพาตัวเด็กสาวคลานไปตามใต้โต๊ะ มุ่งไปทางประตูให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะออกไปให้พ้นระยะของปืน

"น้องรีบออกไปก่อนเลยเร็ว!!! ก่อนที่มันจะรู้ว่าเราอยู่ใต้โต๊ะ" เขากระซิบแผ่วเบาบอกเด็กสาว
"ดะ...ได้ค่ะ แล้วพี่ชายล่ะคะ"เด็กสาวกระซิบตอบ
"เดี๋ยวพี่ตามไป น้องรีบออกไปก่อน" หลังจากสิ้นคำกระซิบ ทันใดนั้นกระสุนปืนที่ถูกยิงอย่างสุ่มๆ ก็พุ่งเฉียดผ่านขาของเขาไป ทำให้เกิดเป็นแผลถากๆ เลือดไหลออกมาจาขาของเค้า เค้ารีบกัดฟันไว้แน่นเพื่อไม่ให้ร้องตะโกนออกมา เด็กสาวเอามือกุมปากเพื่อกลั้นเสียงกรี๊ดเอาไว้

"ไปเร็ว ไปเดี๋ยวนี้" เขากระซิบอีกครั้ง

เด็กสาวรีบทำตามที่เขาบอก เธอมุดอย่างคล่องแคล่ว ผ่านโต๊ะออกไปแล้วเปิดประตูเบาๆแล้วรีบวิ่งออกไปทันที ส่วนเขากำลังจะคลานตามออกไป "โถ่เว๊ยยย แผลถากๆแค่นี้ถ้าไม่ติดว่าอยู่ใต้โต๊ะนะ พ่อจะเตะมันให้คอหลุดเลย!!" เค้าคิดในใจ แล้วคลานออกไปจากห้องให้เร็วที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

ตอนนี้เขาออกมาจากห้องแลปได้แล้ว เขามองไปตามระเบียงแล้วเห็นเด็กสาวกำลังเลี้ยวเข้าไปในห้องที่มีป้ายเขียนไว้ว่า ฟิสิกส์ เขาจึงรีบตามไป

"อินทรี อิทรี !!! เธอเป็นยังไงมั่ง เจ็บมากรึเปล่า" เด็กสาวร้องถามเพื่อนที่เธอกำลังใช้แขนอุ้มขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขน เธอมีเลือดไหลออกมาจากหางคิ้ว ดูแล้วเหมือนกับถูกกระแทกด้วยอะไรซักอย่างเพราะมันมีรอยช้ำด้วย

"มะ...ไม่เป็นไร โคลเวอร์ ฉ...ฉันบอกให้เธอหนีไปไม่ใช่เหรอ กลับมาทำไม"เด็กสาวที่ชื่ออินทรีถามเพื่อนของเธอ
"จะบ้าเหรอไงฉันจะทิ้งเธอไปได้ไงเล่า ยังไงก็ช่างเธอรีบลุกขึ้นเหอะเราจะได้ไปแจ้งตำรวจ"
"เป็นอะไรมากไหมครับ ลุกไหวไหม" รอนพูด
เด็กสาวในอ้อมแขนของเพื่อนส่ายหน้า
"มันปวดหัวไปหมดเลยอ่ะพี่ โอยยย~~~ แล้วพี่เป็นใครเนี่ย ชื่ออะไร มาทำไรที่นี่"
"เอ่อ พี่ชื่อ รอน พอดีพี่ได้ยินเสียงเด็กร้องน่ะเลยรีบเข้ามาดู แล้วน้อง 2 คนทำไมมาอยู่ที่นี่มืดๆค่ำๆล่ะ"
"ก็ยัยโคลเวอร์อ่ะดิ ดันลืมแฟ้มชีทเอาไว้ในห้องแลป หนูก็เลยมาเป็นเพื่อนช่วยหา แล้วก็เจอไอบ้า 3 ตัวนั้นน่ะ อูย~~~ ปวดหัวจี๊ดดด"
"ก็ใครบอกให้เธอทำซ่าล่ะ ผู้ชายตั้ง 3 คน เธอเข้าไปลุยคนเดียวก็โดนพวกมันรุมน่ะสิ" โคลเวอร์พูดน้ำตาไหลออกมาจากตาใสๆของเธอ พลางเอาผ้าเช็ดหน้าซับเลือดให้เพื่อน
"เอาน่าๆ ปลอดภัยกันก็ดีแล้ว พี่ว่ารีบออกจากที่นี่แล้วไปแจ้งตำรวจกันเถอะ" ชายหนุ่มกล่าว
"ไม่ได้นะคะพี่ หน้าของพวกมันเราก็ยังไม่เห็นเลย ถ้าพวกมันเอาเครื่องเสียงของห้องแลปไปได้ล่ะก็โรงเรียนหนูที่เพิ่งเปิดนี่ต้องเจ๊งแน่ๆเลยค่ะ เครื่องเสียงในห้องแลปใหญ่นั่นราคาหลายล้านนะคะ" อินทรีแย้ง
"งั้นจะทำยังไงดีล่ะ พวกมันมีปืนนะครับ ปืนจริงด้วยนะไม่ใช่ปืนฉีดน้ำ พี่โดนมาแล้วเนี่ย"รอน เปิดแผลที่ขาให้ดู ถึงมันจะเป็นแผลถากๆ แต่เลือดกลับไม่หยุดไหลง่ายๆ
"ถ้าเราเปิดไฟโรงเรียนพร้อมๆกัน หนูคิดว่าต้องมีคนเดินมาดูแน่ๆเลยค่ะ เพราะปกติโรงเรียนจะไม่เปิดไฟตอนกลางคืน" โคลเวอร์พูดเสียงสั่น
"งั้นก็รีบทำเถอะครับก่อนที่พวกมันจะมาหาเราเจอ สะพานไฟหลักของที่นี่อยู่ตรงไหนล่ะครับ" ชายร่างสูงถามเด็กสาวทั้งสอง
"อยู่ชั้นล่างค่ะ" อินทรีบอก
"งั้นก็รีบไปกันเลย" รอนรีบอุ้มร่างของอินทรีขึ้นมา ส่วนโคลเวอร์ก็รีบวิ่งตามเขาลงบันไดมาเรื่อยๆ

พอมาถึงชั้น 2 ก็มีเสียงชายคนหนึ่งดังขึ้น "เฮ้ยพวกมันอยู่ตรงนั้น !!!" ชายที่แบกเครื่องเสียงอยู่ตะโกนบอกเพื่อน
ชายที่ถือปืนรีบวิ่งตามมาแล้วเล็งปืนมาทางกลุ่มผู้หลบหนี

ปัง ปัง!!

กระสุน 2 นัดต้องเสียเปล่า เพราะระยะเล็งที่ห่างไปบอกกับความมืดที่บดบังวิสัยการมองเห็นทำให้ลูกปืนนั้นไม่โดนพวกโคลเวอร์ที่กำลังหลบหนี อีกอึดใจหนึ่งพวกเค้าก็ลงมาถึงชั้นล่างแล้ว

"สะพานไฟอยู่ไหนครับ !!!" รอนถาม หายใจหอบเพราะอุ้มอินทรีลงมาจากตึกหลายชั้น ตาของเค้าเริ่มพร่าเนื่องจากการเสียเลือดจากบาดแผลทั้ง2แห่งบนร่างกายของเขา
แต่ตอนนี้อินทรีผู้ซึ่งรู้ที่อยู่ของสะพานไฟสลบไปเสียแล้ว . . .

"นั่นรึเปล่าคะ!?" เด็กสาวที่ยังมีสติอยู่ชี้นิ้วไปที่กล่องเหล็กขนาดใหญ่ ที่ติดอยู่บนผนังใต้บันไดชั้นล่างสุด และคงเป็นความโชคดีของพวกเค้าที่เจอห้องกระจายเสียงเล็กๆซึ่งเป็นห้องใต้บันไดอยู่ข้างๆกล่องเหล็กนั้นด้วย

"นี่โคลเวอร์ครับ เดี๋ยวพอพี่ยกสะพานไฟขึ้นไฟทั้งโรงเรียนจะสว่างพร้อมกัน รวมทั้งห้องกระจายเสียงก็จะทำงานด้วย พี่อยากให้โคลเวอร์เปิดไมค์แล้วตะโกนให้สุดเสียงเรียกให้ชาวบ้านช่วยตามตำรวจมาด้วยนะครับทำได้มั๊ย" รอนวางแผนและสั่งการในเวลาเดียวกัน พร้อมกับนำร่างของอินทรีที่หมดสติมาวางไว้ข้างใต้กล่องสะพานไฟ

"ได้ค่ะ หนูถนัดเรื่องโวยวายอยู่แล้ว" โคลเวอร์ตอบ
"งั้นก็ดีเลยครับ ฮะๆๆๆ" รอนบอกกับโคลเวอร์พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

โคลเวอร์รีบเข้าไปในห้องกระจายเสียง ส่วนรอนมือกำมั่นอยู่กับสะพานไฟ

"เอาล่ะนะครับ นับ 1... 2.... 3!!!!"

พรึ่บ!!! แสงไฟจากไฟทุกดวงของโรงเรียนลูกบาศก์วิทยา สาดส่องออกมาจากตัวตึก จากพื้นที่ที่เคยมืดสนิท ตอนนี้กลับสว่างสไวไปด้วยแสงจากหลอดไฟดวงต่างๆนับร้อยดวง

"ใครก็ได้ค่ะ!! ช่วยตามตำรวจมาให้ที

มีโจรบุกเข้ามาขโมยของในโรงเรียนค่า~~~~" 

เสียงของโคลเวอร์ ดังกระจายออกไปหลังจากที่แสงไฟส่องสว่างขึ้นมาได้ไม่กี่วินาที เมื่อทำการขอความช่วยเหลือไปเรียบร้อยโคลเวอร์ก็หันมาส่งยิ้มให้กับชายหนุ่ม เขายิ้มตอบแล้วยกนิ้วโป้งให้ทั้ง2มือ

ไม่ที่วินาทีหลังจากนั้น แสงไฟจากบ้านเรือนที่อยู่ใกล้โรงเรียนค่อยๆเปิดสว่างขึ้นมาเรื่อยๆ ไล่ไปทีละหลัง แล้วก็มีชาวบ้านเดินมาดูกันหน้าโรงเรียน ชาวบ้านบางคนรีบวิ่งเข้ามาในโรงเรียนเพื่อที่จะช่วยเหลือผู้เดือดร้อน

แต่เมื่อถึงเวลาจวนตัว คนเรามักหาทางออกให้ตัวเองก่อนเสมอแม้ว่าคนอื่นจะเดือดร้อนก็ตาม ชายถือปืนวิ่งตามลงมาจนถึงห้องกระจายเสียงจนได้ เขาเล็งปืนมาที่รอน แล้วประกาศว่า

"แก ส่งยัยเด็กนั่นมาเป็นตัวประกันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันยิงแกทิ้งแน่" โจรกระจอกที่กำลังจนตรอกตะโกนขู่รอนดังสนั่น

ปล. ฟิคเรื่องแรกของชีวิต ยังไงก็ช่วยติชมด้วยครับ ^^

credit http://cubicschool.exteen.com/20080502/entry